Archiwa kategorii: Adopcja, opieka i kuratela




Kuratela jest to instytucja zbliżona do opieki, jest sądową formą ochrony osób ( bądź ich praw majątkowych), które nie mogą same prowadzić swoich spraw. Kuratelę ustanawiania się dla dziecka poczętego, małoletniego, osoby ubezwłasnowolnionej częściowo, osoby niepełnosprawnej lub osoby nieobecnej. Opiekę sprawuje kurator ustanowiony przez sąd. Kuratelę uchyla orzeczeniem sąd, który ją ustanowił, gdy odpadnie jej przyczyna. Natomiast w sytuacji ustanowienia kuratora dla załatwienia poszczególnej sprawy, kuratela ustaje z mocy prawa z chwilą załatwienia tej sprawy.
U podstaw instytucji kurateli leży troska o interesy tych osób, które z różnych przyczyn nie potrafią lub nie mogą same o siebie zadbać. Sytuacja niemożności dochodzenia swoich praw związana jest albo z przeszkodami natury prawnej albo faktycznej. Prawo nie przyznaje bowiem zdolności do czynności prawnej osobom niepełnoletnim, ubezwłasnowolnionym, nierzadko zaś wydarzenia życia codziennego mogą faktycznie pozbawić człowieka możliwości reprezentowania swojej osoby przed organami władzy publicznej. Zapobiegać temu mają instytucja opieki i kurateli, które mimo wspólnego celu, jakim jest roztoczenie pieczy nad osobami lub majątkiem osób, nie mogą być utożsamiane.

Kuratela ma na celu dbanie i prowadzenie spraw osób, które z różnych powodów nie mogą samodzielnie sprowadzić swoich spraw. Należy pamiętać, że kuratela ma na względzie interesy majątkowe danej osoby, tak aby nie doznały one uszczerbku.
Kurator w odróżnieniu od opiekuna nie zawsze jest przedstawicielem ustawowym osoby, dla której został ustanowiony. Zakres obowiązków i uprawnień kuratora wyznacza właściwy sąd w postanowieniu o ustanowienie kurateli.
Kuratela w odróżnieniu od opieki jest płatna, obowiązek zapłaty wynagrodzenia obciąża przede wszystkim osobę, dla której została ustanowiona,
Kuratela ustaje w chwili, kiedy odpadnie przyczyna, dla której została orzeczona; może to nastąpić z mocy samego prawa, na mocy orzeczenia sądu lub dokonania czynności, która była przyczyną jej ustanowienia.



Sąd opiekuńczy może zwolnić opiekuna z ważnych powodów wskazanych w ustawie.
Zgodnie z art. 169 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego Sąd może zwolnić opiekuna z opieki. Powołując się na wskazany przepis opiekun może ubiegać się o zwolnienie z opieki z ważnych powodów- wówczas sąd podejmuje decyzje o zwolnieniu.
Jednakże Sąd może podjąć decyzję odmowną. Sąd dokonuje oceny, czy w danej sytuacji istnieją ważne powody, które uzasadniają zwolnienie opiekuna z obowiązku opieki, oraz czy takie zwolnienie nie będzie rodziło negatywnych skutków dla podopiecznego.
Art. 169 § 2 k.r.o. wskazuje, że sąd opiekuńczy zwolni opiekuna, jeżeli istnieją powody faktyczne i prawne, przez, które opiekun jest niezdolny do sprawowania opieki bądź opiekun dopuszcza się czynów lub zaniedbań, które naruszają dobro podopiecznego. Zatem istnienie ,którejkolwiek przesłanki uzasadnia konieczność zwolnienia opiekuna. Zwolnienie opiekuna nie jest jednak równoznaczne z ustaniem opieki, bowiem sąd ustanawia nowego opiekuna. Jeżeli jednak sąd nie postanowi inaczej to opiekun zobowiązany jest nadal prowadzić pilne sprawy związane z opieką nad podopiecznym do czasu ustanowienia nowego opiekuna. Określenie prowadzenia pilnych spraw odnosi się zarówno do osoby podopiecznego, jak i do jego majątku. W postępowaniu w sprawie zwolnienia opiekuna sąd ustala, czy zaistniały stosowne przesłanki do zwolnienia. Sąd może jednak wezwać podopiecznego, który ukończył 13 lat do osobistego stawiennictwa w celu wysłuchania.

Wygaśnięcie funkcji opiekuna może nastąpić w wyniku zwolnienia opiekuna z tej funkcji, z jego inicjatywy lub z urzędu, ze względu na jego niezdolność do sprawowania opieki lub też dopuszczanie się czynów naruszających dobro podopiecznego.
Zwolnienie opiekuna na jego wniosek, następuje z ważnych powodów, a więc muszą wystąpić takie okoliczności, które powodują niemożliwość dalszego sprawowania opieki, lub funkcja opiekuna stała się dla niego zbyt uciążliwa. |
Skutkiem zwolnienia opiekuna nie jest ustanie opieki, lecz konieczność powołania nowego opiekuna. W związku z tym mogą powstać dwie sytuacje. Jeżeli nic innego nie wynika z postanowienia sądu opiekuńczego o zwolnieniu opiekuna, to obowiązany jest on nadal prowadzić pilne sprawy związane z opieką do czasu objęcia opieki przez nowego opiekuna.
Okres, przez który opiekun obowiązany jest nadal prowadzić sprawy pilne całkowicie ubezwłasnowolnionego, może wynikać także z postanowienia o zwolnieniu opiekuna, co więcej, postanowienie to może określać sprawy, które sąd uważa za pilne, mając na względzie dobro konkretnego podopiecznego, do których prowadzenia powinny być ograniczone dokonywane przez zwolnionego opiekuna czynności.
Postępowanie o zwolnienie opiekuna z obowiązku opieki ma na celu ustalenie, czy istnieją przyczyny zwolnienia opiekuna przewidziane w przepisach prawa.

 

 




Ustanowiony przez sąd opiekun jest zobowiązany opiekę objąć, a jedynie z ważnych powodów sąd może zwolnić go ze sprawowania opieki. Objęcie opieki następuje przez złożenie przyrzeczenia przed sądem.
Opiekun sprawuje pieczę nad osobą i majątkiem pozostającego p

Powołanie opiekuna wymaga orzeczenia sądu opiekuńczego. Sądem opiekuńczym jest sąd rodzinny. Wniosek podlega opłacie 40 zł. Wniosek o ustanowienie opiekuna może złożyć małżonek, albo krewni w linii prostej osoby ubezwłasnowolnionej, albo jej przedstawiciel ustawowy.
O ile dobro ubezwłasnowolnionego temu nie stoi na przeszkodzie to stosuje się zasadę wedle której, opiekunem ubezwłasnowolnionego całkowicie ustanawia się jego małżonka, a wobec jego braku – ojca lub matkę. Opiekunem może też zostać inny krewny lub osoba bliska ubezwłasnowolnionego. Jeżeli brak jest osób wskazanych wyżej, to opiekę sprawować może inna osoba Clicking Here. Ośrodki pomocy społecznej często dysponują bazą kandydatów na opiekunów prawnych osób całkowicie ubezwłasnowolnionych. Istotne jest, to, że opiekun musi mieć pełną zdolność do czynności prawnych i pełnię praw publicznych oraz musi dawać gwarancję należytego wywiązania się ze swoich obowiązków.
  Podlega przy tym nadzorowi sądu opiekuńczego. Opiekun obowiązany jest wykonywać swe czynności z należytą starannością, zgodnie z dobrem pozostającego pod jego opieką i interesem społecznym.

Opiekun powinien uzyskać zezwolenie sądu opiekuńczego we wszelkich ważniejszych sprawach, które dotyczą osoby lub majątku osoby pozostającej pod jego opieką. Opiekun jest przedstawicielem ustawowym podopiecznego, z tym, że w pewnych sytuacjach reprezentacja przez opiekuna jest wyłączona, tzn. opiekun nie może reprezentować osób pozostających pod jego opieką:
– przy czynnościach prawnych między tymi osobami;
– przy czynnościach prawnych między jedną z tych osób a opiekunem albo jego małżonkiem, zstępnymi, wstępnymi lub rodzeństwem, chyba że czynność prawna polega na bezpłatnym przysporzeniu na rzecz osoby pozostającej pod opieką.
Niezwłocznie po objęciu opieką, opiekun zobowiązany jest sporządzić spis majątku osoby pozostającej pod jego opieka oraz przedstawić go sadowi.
Sąd opiekuńczy przyznaje, na żądanie opiekuna, stosowne wynagrodzenie. Pokrywane jest ono z dochodów lub majątku osoby, dla której opiekun lub kurator jest ustanowiony. Wysokość wynagrodzenia w stosunku miesięcznym, nie może przekroczyć 1/10 przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw.


opieka
Pod pojęciem opieki w dosłownym znaczeniu tego słowa rozumie się troszczenie o osobę potrzebującą pomocy, kierowanie jej postępowaniem jak również troskę o osobę, aby nie stała się jej żadna krzywda. Osobą, która z racji wieku przede wszystkim potrzebuje opieki jest dziecko. W normalnym układzie stosunków, opiekę małoletniemu dziecku zapewniają rodzice. Instrumentem prawnym, który do tego uprawnia, ale głównie zobowiązuje, jest władza rodzicielska. Właśnie obowiązki z niej wynikające przesądzają o tym, iż rodzice sprawują pieczę nad osobą i majątkiem dziecka, wychowują je, kierują nim tak, aby wychować je na prawowitego członka społeczeństwa. Rodzice obowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotować je do pracy dla społeczeństwa odpowiednio do jego uzdolnień.
W praktyce zdarza się, że rodzice z różnych powodów nie mogą sprawować opieki nad małoletnimi dziećmi. W takich sytuacjach przychodzi z pomocą instytucja opieki nad małoletnim, gdzie w miejsce rodziców wchodzi opiekun, który sprawuję opiekę nad małoletnim oraz reprezentuje go w codziennym życiu.
Jedną z podstawowym przesłanek ustanowienia opieki jest fakt niepozostawania dziecka pod władzą rodzicielską – konieczność powołania opiekuna w tym przypadku jest niepodważalna. Dziecko bowiem nie posiada doświadczenia życiowego, trzeba czuwać nad jego rozwojem, kierować postępowaniem, wdrażać do postaw i zachowań zgodnych z jego dobrem oraz ze społecznym interesem.
Opiekę ustanawia właściwym sąd ze względu na zamieszkanie małoletniego. Sąd w sprawach o ustanowienie opieki działa z urzędu, jak tylko uzyska informacje, ze małoletnie dziecko pozostaje bez opieki. Powzięcie przez sąd wiadomości statuuje obowiązek działania sądu w tej sprawie. Nie tylko na sądzie ciąży obowiązek podjęcia kroków w przedmiotowej sprawie. Każdy bowiem, komu znane jest zdarzenie uzasadniające wszczęcie takiego postępowania, ma obowiązek zawiadomić o tym sąd opiekuńczy. W razie potrzeby może zawiadomić organy gminy, prokuraturę, notariusza, organy administracji, policji, placówki oświatowe, społeczne organy pomocnicze sądu oraz organizacje i zakłady zajmujące się opieką nad dziećmi.
Postanowienie sądu w sprawie ustanowienia opieki staje się skuteczne i wykonalne z chwilą jego ogłoszenia lub wydania.
Opieka może zostać powierzona zarówno jednej osobie jak i małżonkom wspólnie. Zawsze jednak przy wyborze formy opieki należy mieć na względzie dobro dziecka. Jedna osoba może być opiekunem kilkorga dzieci, ale tylko wtedy, gdy nie ma sprzeczności pomiędzy ich interesami, gdyż mogłaby zachodzić obawa co do bezstronnego sprawowania opieki. Jeżeli jednak dziecko pozostające bez opieki ma rodzeństwo, pożądane jest, aby opiekę nad nimi sprawowała jedna osoba.

 

 



Zgodnie z treścią art. 16 §1 Kodeksu Cywilnego osoba pełnoletnia może być ubezwłasnowolniona częściowa z powodu choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychologicznych, a w szczególności pijaństwa lub narkomani, jeżeli stan tej osoby nie uzasadnia ubezwłasnowolnienia całkowitego, lecz potrzebna jest pomoc do prowadzenia jej spraw.
Ubezwłasnowolnienie częściowe orzekane jest tylko w stosunku do osoby pełnoletniej, mającej pełną zdolność do czynności prawnych.
Zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego postępowanie o ubezwłasnowolnienie częściowe jest postępowaniem prowadzonym w trybie nieprocesowym przed sądem okręgowym. Postępowanie o ubezwłasnowolnienie częściowe może być przeprowadzone już na rok przed osiągnięciem pełnoletniości osoby, której dotyczy wniosek. Wniosek o ubezwłasnowolnienie częściowe może zostać złożony przez małżonka, rodzica, rodzeństwo.
Koszt postępowania o ubezwłasnowolnienie częściowe kształtuję się tak samo jak w postępowaniu o ubezwłasnowolnienie całkowite, opłata od wniosku wynosi 40 zł
. Do kosztów postępowania należy doliczyć również koszt zaliczki na opinie biegłych psychologa i psychiatry w kwocie ok. 500 zł oraz wydatki związane z czynnościami kuratora w sprawie w kwocie ok. 120 zł.

Sąd orzekający o ubezwłasnowolnieniu częściowym ocenia według własnego uznania, czy zachodzą przesłanki ubezwłasnowolnienia częściowego. Jeżeli wniosek o ubezwłasnowolnienie częściowe jest zasadny, sąd wydaje postanowienie o ubezwłasnowolnieniu częściowym oraz przesyła jego odpis sądowi opiekuńczemu w celu ustanowienia kuratora. 

W trakcie postępowania o ubezwłasnowolnienie częściowe może okazać się, że nie ma podstaw do ubezwłasnowolnienia osoby, której dotyczy wniosek i sąd taki wniosek oddali. Jeżeli w takim przypadku sąd uzna, że są powody do ustanowienia kuratora dla osoby niepełnosprawnej, zawiadomi o tym sąd opiekuńczy.
Skutkiem postanowienia o ubezwłasnowolnieniu częściowym jest ograniczenie zdolności do czynności prawnej osoby, której dotyczy postanowienie; osoba ubezwłasnowolniona częściowe może dokonywać czynności prawnych, przez które zaciąga zobowiązania lub rozporządzać swoimi prawami, za zgodę jej przedstawiciela ustawowego. Nad to, może ona dokonywać czynności, do ważności, których ustawa nie wymaga zgody przedstawiciela.




Z chwilą ukończenia lat 18 nabywa się pełne prawo do decydowania o swoim życiu.. 
Pełna zdolność do samodzielnego decydowania o swoim życiu może okazać się jednak niebezpieczna dla osób niezaradnych z powodu choroby lub upośledzenia. W związku z tym, w polskim systemie prawnym funkcjonuje instytucja ubezwłasnowolnienia całkowitego.
Przesłankami ubezwłasnowolnienia całkowitego jest brak możliwości samodzielnego kierowania swoim postępowaniem przez daną osobę w skutek choroby psychicznej, zaburzeń psychicznych, niedorozwoju umysłowego czy też innych zachować tj. narkomania, pijaństwo. Sąd orzeka o ubezwłasnowolnieniu tylko w interesie danej osoby, i dla jej dobra. Osoba według, której orzeczono środek w postaci całkowitego ubezwłasnowolnienia nie może podejmować decyzji prawnych oraz decydować o swoim życiu.

Ubezwłasnowolnienie jest zarazem wyrazem troski, pomocy i opieki wobec osób, które nie potrafią same się o siebie zatroszczyć, pomóc sobie i zaopiekować sobą.
Ubezwłasnowolnienie może być częściowe lub całkowite w zależności od stanu zdrowia osoby, która ma zostać ubezwłasnowolniona.
Wniosek o ubezwłasnowolnienie może złożyć do sądu tylko określony krąg osób. Osobami uprawnionymi do złożenia takiego wniosku są małżonek osoby, która ma być ubezwłasnowolniona, jej krewni w linii prostej -rodzice, dziadkowie, dzieci, wnuki-, rodzeństwo. Wniosek o ubezwłasnowolnienie może też złożyć prokurator. Decyzję o złożeniu takiego wniosku prokurator może podjąć, jeżeli zauważy taką potrzebę w związku z toczącym się innym postępowaniem albo, jeżeli otrzyma zawiadomienie od osoby, która nie należy do kręgu osób uprawnionych i uzna to za zasadne.
We wniosku o ubezwłasnowolnienie powinno zostać określone, czy żąda się ubezwłasnowolnienia całkowitego czy częściowego.
Do wniosku muszą być dołączone dokumenty potwierdzające przynależność osoby, która złożyła wniosek do kręgu osób uprawnionych. Wymagane są również 
świadectwa o stanie zdrowia lub stanie umysłowym osoby, która ma być ubezwłasnowolniona; w przypadku osób upośledzonych umysłowo będą to np. świadectwo od lekarza psychiatry albo psychologa; w przypadku osób uzależnionych od alkoholu, np. zaświadczenie z poradni przeciwalkoholowej.

Należy również wskazać opiekuna prawnego, który sprawowałby opiekę nad osobą ubezwłasnowolnioną.
Warto przy tym podkreślić, że osoba, która złożyła wniosek o ubezwłasnowolnienie w złej wierze lub lekkomyślnie, podlega karze grzywny do 5 000 zł. Jeżeli wniosek o ubezwłasnowolnienie całkowite jest zasadny, sąd wydaje postanowienie o ubezwłasnowolnieniu całkowitym, w którym wskazuje powód ubezwłasnowolnienia. Odpis prawomocnego postanowienia jest przesyłany sądowi opiekuńczemu w celu ustanowienia opiekuna, co ma na celu przede wszystkim zapewnienie opieki nad osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie. Opiekuna nie ustanawia się, jeżeli ubezwłasnowolniony całkowicie pozostaje jeszcze pod władzą rodzicielską
Wniosek należy złożyć do sądu okręgowego wydział cywilny, właściwy dla miejsca zamieszkania osoby, która ma być ubezwłasnowolniona, a w przypadku braku miejsca zamieszkania w miejscu jej pobytu. Od wniosku pobiera się opłatę stałą w kwocie 40 zł.
Ubezwłasnowolnione całkowicie mogą zostać osoby, które ukończyły trzynaście lat, jeżeli nie są w stanie pokierować swoim postępowaniem z powodu choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innych zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii. Osoba ubezwłasnowolniona całkowicie może dokonywać jedynie czynności w drobnych, bieżących sprawach życia codziennego. Pozostałych czynności w jej imieniu może dokonać tylko opiekun.



Adopcja, czyli przysposobienie jest trwałą formą pieczy zastępczej. Dziecko przysposobione w świetle prawa jest dzieckiem osób, które je przysposobiły – zmianie ulega stan cywilny dziecka, przybiera ono to samo nazwisko co rodzice adoptujący. Dziecku przysługują alimenty od osób, które go adoptowały, a także i ono może być zobowiązane do alimentowania przybranych rodziców jeżeli zostaną spełnione określone przesłanki. Adoptowane dzieci dziedziczą z mocy ustawy po osobach je adoptujących na równi z dziećmi naturalnymi.

Z ważnych powodów zarówno przysposobiony, jak i przysposabiający mogą żądać rozwiązania stosunku przysposobienia przez sąd.
Ważnymi powodami są sytuacje, gdy między przysposobionym a przysposabiającym powstał stan wrogości, została zerwania więź rodzinna i przysposobienie przestało pełnić swoją rolę. Należy mieć na uwadze zawinione zachowanie się jednej czy drugiej ze stron, co spowodowało, że więź między nimi nie może być nadal utrzymana.
Powództwo o rozwiązanie przysposobienia może wytoczyć także prokurator.
W momencie rozwiązania stosunku przysposobienia ustają jego skutki. W sytuacji, gdy rozwiązanie stosunku przysposobienia nastąpiło po śmierci przysposabiającego, skutki przysposobienia ustały z chwilą jego śmierci.
Sąd orzekając rozwiązanie stosunku przysposobienia może, stosownie do okoliczności utrzymać w mocy wynikające z niego obowiązki alimentacyjne.
Nie jest dopuszczalne rozwiązanie przysposobienia, na które rodzice przysposobionego wyrazili przed sądem opiekuńczym zgodę bez wskazania osoby przysposabiającego.
Przysposobiony utrzymuje nazwisko rodziców adoptujących. Jednakże z ważnych powodów sąd na wniosek przysposobionego lub przysposabiającego może w orzeczeniu o rozwiązaniu stosunku przysposobienia postanowić, że przysposobiony powraca do nazwiska, które nosił przed orzeczeniem przysposobienia.
Właściwym sądem do rozpoznania spraw o rozwiązanie przysposobienia jest sąd rejonowy.
Wysokość opłaty od pozwu o rozwiązanie przysposobienia wynosi 200 zł.



Adopcja dziecka w aspekcie psychologiczno-społecznym jest sprawą bardzo poważną. To idealne rozwiązanie dla małżeństw, które nie są w stanie zostać rodzicami z przyczyn zdrowotnych, naturalnych lub po prostu pragną zaopiekować się dzieckiem. Decyzję o adopcji dziecka przez osobę starającą się wydaje sąd rodzinny na podstawie opinii przygotowanej przez ośrodek adopcyjny. Kandydaci na rodziców adopcyjnych muszą spełnić kilka warunków, a proces adopcyjny trwa długo.

Przysposobić można tylko i wyłącznie osobę małoletnią dla jej dobra. Przysposobić może osoba, która przeszła cykl szkoleń organizowanych przez ośrodek adopcyjny. Przysposobienie ma charakter bezterminowy. Nie wygasa z chwilą osiągnięcia przez dziecko przysposobione pełnoletniości. Podstawową przesłanką braną pod uwagę w toku procedury przysposobienia jest przede wszytkom dobro dziecka. Między przysposabiającym, a przysposobionym powinna istnieć odpowiednia różnica wieku.
Polskie prawo nie stawia wielu warunków dla kandydata na rodzica. W praktyce, adoptować mogą ci rodzice, którzy mają odpowiednie kwalifikacje moralne, psychologiczne, a co najważniejsze dają gwarancje zapewnienia dziecku godziwego bytu. Oceny przysposabiających dokonuje ośrodek adopcyjny i sąd.
Przysposabiającym może być tylko osoba mająca pełną zdolność do czynności prawnych, czyli osoba, która ukończyła 18 rok życia. Polskie prawo krajowe nie przewiduje górnej granicy wieku dla osoby pragnącej przysposobić dziecko. Zgodnie z przepisami Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego między przysposabiającym a przysposobionym powinna istnieć stosowna różnica wieku. Sąd rozstrzyga w każdym przypadku, kiedy ta różnica jest wystarczająca; przyjmuje się, że różnica wieku między przysposabiającym a przysposobionym nie może wynosić jednak więcej niż 40 lat.
Choroba, nawet nowotworowa, nie musi eliminować osoby chcącej adoptować dziecko, ale musimy dociec, w czym tkwi problem. Na pewno nie ma szans kandydat w trakcie chemioterapii. Jeśli jednak przeszedł leczenie i lekarz zaświadczy, że dało ono dobre rezultaty, to pomimo że pozostaje pod kontrolą lekarską, jak to bywa w przypadkach chorób przewlekłych, ma szansę na adopcję. Adoptować mogą również osoby niepełnosprawne. Wózek czy kule nie dyskwalifikują, a wszystko zależy od stopnia niesprawności. Nie jest natomiast możliwe przysposobienie przez osoby upośledzone umysłowo czy chore psychicznie, które same mają w związku z tym trudności w funkcjonowaniu. Nie mogą liczyć na adopcję pary gejowskie lub lesbijskie, ponieważ one, według polskiego prawa, nie mogą zawrzeć formalnego związku małżeńskiego.
Przysposabiający powinien także posiadać odpowiednie kwalifikacje osobiste. Te kwalifikacje sprawdzi ośrodek adopcyjny w trakcie zapoznawania się z życiorysem kandydata na rodzica, jego trybem życia i przede wszystkim poprzez bezpośredni kontakt z pracownikami placówki i psychologiem. Kandydaci na rodziców adopcyjnych muszą posiadać świadectwo ukończenia szkolenia organizowanego przez ośrodek adopcyjny. Szkolenie takie jest bezpłatne.
Adopcja nie jest sposobem na złagodzenie kryzysu na polepszenie stosunków małżeńskich bezdzietnej pary. Warunkiem koniecznym jest, aby przysposabiający wspólnie chcieli powiększyć rodzinę i w równym stopniu zapewnią dziecku dom i opiekę.
Uzyskanie zgody osób trzecich na przysposobienie dziecka konieczne jest od rodziców naturalnych przysposabianego dziecka, oczywiście, o ile nie są ubezwłasnowolnieni; opiekunów prawnych dotychczas sprawujących piecze nad dzieckiem; od małżonka osoby przysposabiającej.
Rodzic adopcyjny w sensie prawnym jest dla przysposobionego dziecka jak rodzic naturalny. Ma takie same prawa i obowiązki wynikające z macierzyństwa lub ojcostwa. Jeśli adoptujesz dziecko, zmieniony zostanie akt jego urodzenia. W miejsce, gdzie figurowały dane naturalnych rodziców, zostaną wpisane dane rodziców adopcyjnych. Dziecko według dokumentów stanie się dzieckiem nowych rodziców, przyjmie nowe nazwisko, a nawet nowe imię. Rodzice adopcyjni, w przeciwieństwie do rodzin zastępczych, nie podlegają kontroli żadnych nadzorujących instytucji i nie otrzymują z tytułu adopcji środków na utrzymanie dziecka.