Archiwa kategorii: Roszczenia odszkodowawcze



 

 

Każdemu podmiotowi poszkodowanemu w wyniku niezgodnego z prawem działania lub zaniechania organu administracji przysługuje uprawnienie do dochodzenia odszkodowania.
W judykaturze ukształtowane zostało stanowisko, iż „konieczność rekompensowania uszczerbków majątkowych spowodowanych przez administrację jest jedną z niekwestionowanych konsekwencji państwa prawa, jakkolwiek nie zawsze i nie wszędzie zakres i system reżimów kompensacyjnych jest jednakowo rozwinięty.
Warunkiem kwalifikującym uprawnienie do dochodzenia naprawienia szkody jest uznanie postępowania organu administracji za niezgodne z prawem, przez co należy rozumieć brak podstawy prawnej do podjętego działania lub zaniechanie działania w sytuacji, gdy norma prawna nakazuje jego podjęcie przez organ administracji. Uprawnienie przedsiębiorców do żądania naprawienia szkody wyrządzonej bezprawnym działaniem organu władzy publicznej ma swoje źródło w samej ustawie zasadniczej.
Podmiotem zobowiązanym do naprawienia szkody jest Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego lub osoba prawna wykonująca władzę publiczną z mocy prawa.
Dla zaistnienia roszczenia o naprawienie szkody łącznie zaistnieć muszą następujące przesłanki:
– wystąpienie szkody majątkowej i niemajątkowej;
– szkoda jest następstwem niezgodnego z prawem wykonania władzy publicznej;
– pomiędzy powstaniem szkody a niezgodnym z prawem wykonaniem czynności z zakresu władzy publicznej istnieje normalny związek przyczynowy.
W przypadku szkody będącej następstwem wydania decyzji lub orzeczenia przez organ wykonujący władzę publiczną ustawodawca wskazał, iż musimy mieć do czynienia z prawomocnym orzeczeniem lub decyzja ostateczną tzn. takimi przejawami władzy, od których nie przysługuje środek odwołania w toku instancji.
Dla naprawienia szkody będącej następstwem wydania prawomocnego orzeczenia lub wydania ostatecznej decyzji konieczne jest stwierdzenie we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem. Stwierdzenie niezgodności z prawem aktu władzy publicznej może nastąpić na podstawie przepisów postępowania, w którym zostało wydane rozstrzygnięcie bądź też na drodze postępowania sądowo-administracyjnego.
Konieczność przeprowadzenia postępowania w celu stwierdzenia niezgodności z prawem aktu władzy publicznej nie należy do kompetencji sądów cywilnych, które zakresem swojego działania nie obejmują kontroli prawidłowości aktów władzy publicznej.

 



 

 

Sprawy o odszkodowanie z tytułu śmierci osoby bliskiej są jednymi z najbardziej skomplikowanych, a szczególnie szeroki wachlarz możliwych roszczeń powoduje, iż najlepiej w takich sprawach skorzystać z pomocy prawników specjalizujących się w odszkodowaniach.
Odszkodowanie z tytułu śmierci osoby bliskiej jest świadczeniem, które należy się uprawnionym jeżeli wskutek śmierci poszkodowanego nastąpiło znaczne pogorszenie ich sytuacji życiowej, w szczególności w wymiarze ekonomicznym. Ustalenie jego wysokości powinno być oparte na szczegółowej analizie sytuacji osoby uprawnionej po śmierci poszkodowanego i na jej porównaniu z sytuacją, w jakiej znalazłby się uprawniony, gdyby śmierć osoby bliskiej nie nastąpiła. Znaczne pogorszenie sytuacji życiowej obejmuje niekorzystne zmiany bezpośrednio w sytuacji materialnej najbliższych członków rodziny zmarłego, jak też zmiany w sferze dóbr niematerialnych, które rzutują na ich sytuację materialną. Jeśli negatywne emocje związane z wypadkiem i śmiercią poszkodowanego, takie jak ból, poczucie osamotnienia, krzywdy i zawiedzionych nadziei, wywołały chorobę lub osłabienie aktywności życiowej uprawnionego, to bez szczegółowego dociekania konkretnych zdarzeń lub stopnia ich prawdopodobieństwa przyjmuje się, że pogorszyły one dotychczasową sytuację życiową osoby z najbliższego kręgu rodziny zmarłego.
Krąg osób uprawnionych do uzyskania stosowanego odszkodowania tożsamy jest z pojęciem osoby najbliższej wedle przepisów o zadośćuczynieniu.
Stosowne odszkodowanie jest roszczeniem samodzielnym, co oznacza, iż jeżeli jest kilka osób uprawnionych do odszkodowania każda z nich ma własne, indywidualne roszczenie z tego tytułu, a wypłata odszkodowania realizowana jest na rzecz każdego z uprawnionych oddzielnie omeprazole dr 40 mg capsule.
Zadośćuczynienie za krzywdę po śmierci osoby bliskiej jest świadczeniem jednorazowym, którego celem jest złagodzenie cierpień fizycznych oraz psychicznych najbliższych członków rodziny zmarłego.
Pojęcie najbliższej rodziny należy rozumieć bardzo szeroko i nie należy ograniczać się wyłącznie do więzów krwi. Podstawowym kryterium, które przesądza o zasadności przyznania zadośćuczynienia jest faktyczny stopień zażyłości oraz bliskości osobistej i gospodarczej, jaka zachodziła pomiędzy zmarłym a najbliższym członkiem rodziny, pozostawanie we wspólnym gospodarstwie domowym, wspólne wychowywanie dzieci, a także negatywny wpływ straty osoby bliskiej na samopoczucie i zdrowie uprawnionego.
Instytucja zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w następstwie śmierci bliskiej osoby funkcjonuje w naszym porządku prawnym od 3 sierpnia 2008 r.

 

 

 

 



 

Osoba, która czuje się poszkodowana – oszukana przez jakąkolwiek instytucję finansowa nie powinna poddawać się w dążeniu do odzyskania należnych mu pieniędzy. Bardzo często zdarzają się sytuację, w których banki lub inne instytucje finansowe wprowadzają w błąd przyszłych dłużników poprzez polecenie „korzystnych” ofert. Ostatecznie okazuje się, że  oferty te są  korzystne ale jedynie dla instytucji która jej zaproponowała.
Co raz częściej słyszy się o przypadkach odszkodowań za błąd banku, polegający na wypływie informacji poufnych na zewnątrz.
Bank ponosi odpowiedzialność cywilną za szkody wynikające z ujawnienia tajemnicy bankowej i wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem, jednakże nie ponosi odpowiedzialności za szkodę, która wynikła z ujawnienia tajemnicy bankowej przez osoby oraz instytucje, które były upoważnione przez ustawę do żądania od banku udzielania informacji, które stanowią tajemnicę bankową, np. przez sądy, prokuraturę, policję.
Prawo rozróżnia dwa rodzaje odpowiedzialności – odpowiedzialność karną oraz odpowiedzialność cywilną. Ujawnienie informacji stanowiącej tajemnicę bankową podlega obu rodzajom odpowiedzialności.
Do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego. W zależności od tego, na czym polegało działanie lub zaniechanie banku, odpowiedzialność cywilna banku może być kontraktowa lub deliktowa. Aby było możliwe dochodzenie odpowiedzialności cywilnej – odszkodowania, należy wykazać istnienie łącznie trzech przesłanek: wystąpienie szkody, czyli ubytek w mieniu, zarówno w postaci szkody bezpośredniej – zmniejszenie majątku – jak i z tytułu nieosiągniętych zysków -utracone korzyści, istnienie związku przyczynowego między ujawnieniem i wykorzystaniem informacji stanowiących tajemnicę bankową a powstaniem szkody, winę banku. Przy odpowiedzialności na zasadzie winy należy też wykazać winę sprawcy. Większość prawników uważa, że odpowiedzialność banku oparta jest na zasadzie winy. Część uważa jednak, że odpowiedzialność banku za ujawnienie informacji stanowiących tajemnicę bankową opiera się na zasadzie ryzyka – nie trzeba wykazywać winy – przepisy prawa bankowego są wystarczającą podstawą do orzeczenia odpowiedzialności banku.



Umowa ubezpieczenia została uregulowana w Kodeksie Cywilnym jako umowa, na podstawie której Zakład Ubezpieczeń, w zakresie działania swojego przedsiębiorstwa, zobowiązuje się spełnić określone świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie zdarzenia, a ubezpieczający zobowiązuje się opłacać składkę na ten cel.
Umowa ubezpieczenia jest
 umową nazwaną, należąca do grona umów kwalifikowanych, dwustronnie zobowiązujących i odpłatnych. Rozbieżności w doktrynie wywołuje losowość i wzajemność umowy ubezpieczenia. Judykatura polska stoi na stanowisku, że umowa ubezpieczenia jest umową losową, której nie można przypisać charakteru wzajemności.

Świadczenie zakładu ubezpieczeń może polegać na zapłacie:
– przy ubezpieczeniu majątkowym
– określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku, przy ubezpieczeniu osobowym – umówionej sumy pieniężnej, renty lub innego świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku w życiu osoby ubezpieczonej.

W doktrynie występują jednak dwie teorie opisujące charakter świadczenia ubezpieczyciela. Część przedstawicieli nauki uważa, że świadczeniem zakładu ubezpieczeń jest ponoszenie ryzyka nastąpienia negatywnych skutków, wskutek ziszczenia się zdefiniowanego umową zdarzenia losowego. Świadczenie to utożsamiają z ochroną ubezpieczeniową. Inni opowiadają się za pieniężnym charakterem świadczenia ubezpieczyciela, które polega na zapłacie umówionego odszkodowania lub świadczenia. Ochrona ubezpieczeniowa nie mieści się bowiem w prawnym pojęciu świadczenia.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami towarzystwa ubezpieczeniowe powinny wypłacić odszkodowanie w 30 dniowym terminie, licząc od daty złożenia zawiadomienia o szkodzie.
Ubezpieczyciel, który nie wypłacił odszkodowania w całości lub w części w ciągu określonego terminu, musi powiadomić o tym pisemnie osobę poszkodowaną. W piśmie towarzystwo ubezpieczeniowe powinno wskazać fakty, które były podstawą do odmowy wypłaty odszkodowania lub uznania go tylko w części.
W przypadku, gdy zachodzi konieczność wyjaśnienia okoliczności wypadku niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela lub jeśli ustalenie wysokości odszkodowania było niewykonalne, powinno być ono wypłacone w terminie 14 dni od dnia, w którym wyjaśnienia tych faktów stało się możliwe – nie później niż w ciągu 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie.
W sytuacji, gdy ubezpieczyciel nadal będzie opóźniał wypłatę odszkodowania osoba ubiegająca się o wypłatę odszkodowania powinna wystąpić ze skargą do Rzecznika Ubezpieczonych.
Warunki umowy ubezpieczenia mogą zawierać korzystniejsze dla osoby ubezpieczonej postanowienia dotyczące terminów wypłat odszkodowań niż te, które są wymagane przez prawo.

 



W przypadku odpowiedzialności deliktowej, obowiązek odszkodowawczy ma charakter pierwotny. Bezpośrednią konsekwencją dokonania czynu niedozwolonego jest konieczność naprawienia szkody.
Możliwość ustalenia podmiotu zobowiązanego do naprawienia szkody jest dużo trudniejsza niż w przypadku roszczeń odszkodowawczych za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy. Odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym oparta jest za zasadzie ryzyka.
Zgodnie z treścią art. 415 Kodeksy Cywilnego osoba, która z winy swojej wyrządziła drugiej osobie szkodę, jest zobowiązana do jej naprawienia. W związku z treścią przytoczonego artykułu wyróżniamy 4 przesłanki odpowiedzialności za szkodę powstałą w wyniku czynu niedozwolonego, mianowicie :
– dokonanie przez sprawce czynu niedozwolonego;
– szkoda wyrządzona drugiej osobie;
– wina sprawcy,

– związek przyczynowy pomiędzy szkoda, a czynem niedozwolonym.

Wszystkie przesłanki muszą zostać spełnione łącznie, brak jakiejkolwiek z nich skutkuje wyłączeniem możliwości dochodzenia roszczeń odszkodowawczych z czynów niedozwolonych.
Skutkiem czynu niedozwolonego jest powstanie zobowiązania między sprawcą szkody a poszkodowanym, którego treścią jest przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego bądź  zapłacenie stosownego odszkodowania.
Inaczej niż w przypadku zdolności do czynności prawnych, która zasadniczo rozpoczyna się od ukończenia 18 roku życia, odpowiedzialność za delikt jest możliwa już od ukończenia 13 roku życia. Małoletni, który nie ukończył lat 13, nie ponosi odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę – odpowiedzialność taką poniosą z reguły rodzice, jeśli nie dopełnili obowiązku pieczy nad dzieckiem 

Roszczenia odszkodowawcze z czynów niedozwolonych (deliktów) przedawniają się co do zasady z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia, lecz nie później niż z upływem lat dziesięciu od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Termin biegnie od momentu, w którym poszkodowany poweźmie wiedzę, co do powstania szkody oraz osoby zobowiązanej do jej naprawienia. 

 

 



 

Zniszczenie mienia to czyn, który sprowadza się do zniszczenia cudzej rzeczy, uszkodzenia lub uczynienia rzeczy całkowicie niezdatnej do użytku. Uszkodzenie mienia to naruszenie materii rzeczy, zaś uczynienie niezdatnej do użytku polega na pozbawieniu części lub całości cech użytkowych.
Najczęściej zniszczonym mieniem są pojazdy, mieszkania, domy, elewacje budynków, budowle, maszyny.
Uszkodzenia pojazdów spowodowane są kolizjami lub wypadkami drogowymi, a należne odszkodowania wypłacane są z OC sprawcy. Występują także przypadki, gdzie odpowiedzialność za szkodę ponosi zarządca dróg, firma remontowa czy dzierżawca okręgu łowieckiego. Zdarza się również, że osoba, która zniszczyła mienie nie posiada ubezpieczenia OC, w tej sytuacji konieczne jest dochodzenie odszkodowania od sprawcy na drodze cywilnej.
Częstokroć słyszy się o zniszczonych mieszkaniach w skutek zalania czy pożaru. Przyczyny są bardzo różne, jednak występują z winy osoby trzeciej lub zaniedbania przez zarządcę budynku. W takiej sytuacji konieczne będzie ustalenie odpowiedzialności. Konieczność naprawienia szkody wynika z art. 415 Kodeksu Cywilnego, zgodnie z którym kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.
Zdarzenia polegające na zniszczeniach elewacji budynków czy domów spowodowane są przez czyny człowieka, jednak nie rzadko przez ruchy zakładów górniczych, gwałtowne deszcze czy działalność ciężkiego sprzętu. Popękane ściany, zapadające się budynki, odchylenia od pionu to tylko nieliczne skutki różnego rodzaju działalności. Podobnie sytuacja kształtuje się w przypadku budowli, które także ulegają zniszczeniu.
Uszkodzone maszyny, najczęściej firmowe to skutek działania człowieka. Czasami są to działania nieumyślne, jednak gdy zniszczenie następuje umyślnie możesz starać się o stosowne odszkodowanie za doznane straty.

 

 

 



Za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć (wszystkie wymienione warunki muszą być spełnione jednocześnie), które nastąpiło w związku z pracą:
– podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności bądź poleceń przełożonych (podejmowanych nie tylko w miejscu wykonywania pracy, ale także poza takim miejscem),
– podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia,
– w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.
Pracownik może żądać od pracodawcy odszkodowania za wypadek przy pracy, gdy świadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie pokryje wszystkich kosztów leczenia poszkodowanego.
Zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami, każdy pracodawca ma obowiązek odprowadzenia składek od pracowników do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – właśnie z tych składek, w razie wypadku podczas wykonywania obowiązków służbowych, wypłacane jest odszkodowanie pracownikowi.
Zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, pracownik, który w wyniku wypadku w pracy, doznał uszczerbku na zdrowiu lub rozstroju zdrowia, ma prawo ubiegać się o świadczenie pieniężne od pracodawcy w celu wyrównania doznanej szkody, której Zakład Ubezpieczeń Społecznych w całości nie pokrył. Odpowiedzialność pracodawcy ma bowiem charakter uzupełniający i z żądaniem odszkodowania możemy wystąpić do niego dopiero gdy uzyskamy świadczenie z ZUS-u.
Jeżeli pracodawca ponosi winę za wypadek swojego pracownika, musi pokryć koszty jego leczenia, a w przypadku gdy stał się on inwalidą wypłacić musi sumę, która umożliwi mu przekwalifikowanie się do innego zawodu.



Poszkodowany, który w wyniku ataku zwierzęcia doznał obrażeń, w pierwszej kolejności powinien wezwać pomoc – pogotowie i policję. Jeżeli nie może tego zrobić sam powinny to robić osoby trzecie. Wezwanie policji na miejsce zdarzenie jest tyle istotne, że pozwoli ustalić, kto jest właścicielem zwierzęcia. W dalszej kolejności funkcjonariusze policji powinni wezwać do pomocy lekarza weterynarii, który przebada zwierzę pod kątem ewentualnych chorób i w razie potrzeby zastosuje wobec niego środki uspokajające.
Obowiązkiem policji powinno być bowiem przeprowadzenie w sprawie dochodzenia i ustalenia, czy właściciel psa nie popełnił przestępstwa. Właściciel psa może bowiem odpowiadać za nieumyślne spowodowanie obrażeń ciała u osoby pogryzionej. W takim przypadku zasadnym byłoby skierowanie do sądu aktu oskarżenia. Jeżeli pokrzywdzony atakiem psa dozna bardzo poważnych obrażeń, powodujących u niego kalectwo wówczas właściciel czworonoga może zostać skazany nawet na 3 lata pozbawienia wolności.
Osobą odpowiedzialną za powstała szkodę będzie osoba, która chowa zwierze albo się nim posługuje – zgodnie z art. 431 Kodeksu Cywilnego. Za osobę, która psa chowa lub się nim posługuje uważa się najczęściej jego właściciela lub osobę, która zachowuje się jak właściciel.
Za sprawcę szkody może odpowiadać również jego ubezpieczyciel, jeżeli był on ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej.
Zadośćuczynienie należy się poszkodowanemu za straty niematerialne – krzywdę i cierpienie związane z utratą zdrowia.
Odszkodowanie należne jest poszkodowanemu za straty materialne, czyli pogryzione przez zwierze ubrania, odzież i inne przedmioty zniszczone w wyniki ataku agresywnego zwierzęcia. Nadto poszkodowany może żądać wyłożenia kwoty niezbędnej dla procesu leczenia – za operację chirurgiczną, zabiegi- poniesione koszty leczenia, kosztów dojazdów do lekarzy, jak również utraconych dochodów- jeżeli poszkodowany nie mógł pracować i utracił z tego tytułu wynagrodzenie.
Zgodnie z treścią art. 362 Kodeksu Cywilnego, jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron.

 

 



Każdemu poszkodowanemu w kolizji komunikacyjnej przysługuje prawo o ubieganie się o odszkodowanie, zadośćuczynienie lub rentę. Sprawca wypadku najczęściej jest obowiązkowo ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w zakładzie ubezpieczeń, dlatego też uzyskanie odszkodowania, zadośćuczynienia lub renty będzie zasadniczo łatwym zadaniem.
Na mocy art. 415 i art. 463 Kodeksu Cywilnego, odpowiedzialnym za szkody powstałe w wyniku wypadku samochodowego jest sprawca – osoba, która doprowadziła do kolizji. Zgodnie z panującymi przepisami również ubezpieczyciel sprawcy kolizji będzie odpowiedział za szkody powstałe w wyniku kolizji drogowej.
Osoba poszkodowana w kolizji drogowej może bezpośrednio zwrócić się do zakładu ubezpieczeń sprawcy o wypłatę odszkodowania.
Należy pamiętać, iż roszczenia z tytułu odszkodowań przedawniają się z upływem lat 3.
Poszkodowany w wyniku kolizji drogowej może ubiegać się o odszkodowanie za poniesione straty oraz utracone korzyści, które mógłby osiągnąć gdyby nie powstała szkoda, zadośćuczynienie za cierpienie fizyczne i psychiczne oraz rentę z tytułu zwiększonych potrzeb np. zakup środków medycznych czy rehabilitacje.
Ubezpieczyciel ma obowiązek wypłacić odszkodowanie za wypadek drogowy w terminie 30 dni od dnia zawiadomienia zakładu ubezpieczeń o powstałej szkodzie.
Należy pamiętać, iż OC osoby odpowiedzialnej za wypadek chroni również pasażerów. Zwalnia też kierowcę z wypłaty odszkodowania z własnej kieszeni. OC pokrywa również koszty naprawy samochodu czy wszelkie straty poniesione przez osoby poszkodowane